Analysis of Ayatollah Khoi's Detailed Opinion on the Ruling of Khums on Excess Wealth Obtained from Non-Business and Non-Trade Sources
Document Type : Original Article
Authors
1
Assistant Professor, Department of Jurisprudence and Fundamentals of Law, Islamic Azad University of Mashhad, Khorasan Razavi, Iran.
2
Full-time master's student in Jurisprudence and Fundamentals of Islamic Law at Imam Sadeq University, Tehran, Iran.
Abstract
Unlike most jurists, Muhaqqiq Khoi has made a distinction in the ruling of khums between property that a person owns without exchange and property acquired through exchange or transaction. In cases where property is obtained through donation or revival, he states: In reality, a person becomes the owner of the financial value of that commodity, and this value is not limited to a specific amount. Consequently, if the commodity is sold, the increase in its price is not considered an increase in capital that would necessitate khums. However, if a property is purchased, the capital is defined, and if it is sold for a higher price, khums must be paid on the price increase. Now, if property is acquired through means other than exchange and its market value subsequently increases, does the concept of profit and benefit apply to this increase or not? This article, using a descriptive method and library sources, reveals that Ayatollah Khoi's reasoning for his claim is that profit and gain are generated for a person who becomes an owner through exchange, and consequently, khums becomes obligatory. However, for a person who becomes an owner through non-exchange means, since no price has been paid, the increase in the value of that property does not constitute an increase in capital, and therefore, khums will not become obligatory.
Keywords
قرآن کریم.
1. ابن ادریس، محمدبن احمد (1390ق). السرائر. قم: المطبعة العلمیة.
2. بحرالعلوم، محمدبن محمدتقی(1388ق). بلغة الفقیه. نجف: مکتبة العلمین.
3. بحرانی، یوسف بن احمد (1405ق). الحدائق الناضرة. قم: مؤسسه نشر اسلامی.
4. بروجردی، محمدتقی (1364). نهایة الأفکار. قم: مؤسسة نشر اسلامی.
5. جوهری، ابونصر (1407ق). الصحاح تاج اللغة و صحاح العربیة. بیروت: دار العلم للملایین.
6. حسنپور، داود (زمستان 1395). اختلاف مبانی فقیهان پیرامون متعلقات خمس، مجله پژوهش دینی، دوره 16، ش33.
7. حلبی، ابوالصلاح (1403ق). الکافی فی الفقه. اصفهان: مکتبة امیرالمؤمنین7.
8. حلّی، حسن بن یوسف (1412ق). مختلف الشیعة. قم: موسسه نشر اسلامی.
9. ــــــــــ (1413ق). قواعد الاحکام فی معرفة الحلال و الحرام. قم: مؤسسه النشر الاسلامی.
10. ـــــــــ (1421ق). منتهی المطلب فی تحقیق المذهب. مشهد: بنیاد پژوهشهای اسلامی آستان قدس رضوی.
11. حلّی، حسن بن یوسف (بیتا). تحریر الاحکام الشرعیه علی مذهب الامامیه، مشهد: موسسه طوس.
12. خویی، سید ابوالقاسم (1410ق). منهاج الصالحین. قم: مدینة العلم.
13. ـــــــــــ (1422ق). المـستند فی شرح العروه الوثقی (الاجاره)، قم: مؤسسه احیاء آثار الامام الخوئی.
14. رجائی، سید محمدکاظم (1398ش). تبیین مفهوم بهره و ربای قرضی؛ با تاکید بر تحلیل فقهی «زیاده». مجله فقه، ش 26.
15. طباطبایی حکیم، سید محسن (1400ق). مستمسک العروة الوثقی. قم: دارالکتب العلمیة.
16. عاملی، زینالدین بن علی (1387ق). الروضة البهیة فی شرح اللمعة الدمشقیة. نجف: مطبعة الآداب.
17. عاملی، محمد بن مکی (1412ق). البیان. بیجا.
18. فاضل لنکرانی، محمد (1378ش). سیری کامل در اصول فقه. قم: فیضیه.
19. فراهیدی، خلیل بن احمد (1409ق). العین. قم: مؤسسة دارالهجرة.
20. فیاض، محمداسحاق (بیتا). نوآوریهای اصولی و فقهی آیتالله خویی، مجله فقه، ش17.
21. مؤسسة دائرة معارف الفقه الإسلامی (1423ق). موسوعة الفقه الاسلامی طبقاً لمذهب أهل البیت:، قم: مؤسسة دائرة معارف الفقه الإسلامی.
22. موسوی خلخالی، محمدمهدی (1430ق). فقه الشیعه. قم: دار البشیر.
23. نجفی، محمدحسن(1392ق). جواهر الکلام فی شرح شرایع الاسلام. تهران: دارالکتب الاسلامیة.
24. نراقی، احمدبن محمدمهدی (1415ق). مستند الشیعة فی احکام الشریعة. قم: مؤسسه آل البیت7، لاحیاء التراث.
25. همدانی، رضا بن محمدهادی (1417ق). مصباح الفقیه. قم: الموسسة الجعفریة لاحیاء التراث.
26. یزدی، سید محمدکاظم (1417ق). العروة الوثقی. قم: مؤسسة النشر الاسلامی.