Usage of the Proofs of Forbiddingness of Squander in the Jurisprudential Verdict of Harming the Self
Document Type : Original Article
Author
Researcher at the Jurisprudential Center of the Holy Imams (peace be upon them), Qom, Iran.
Abstract
One of the most important issues in the field of medical jurisprudence is the issue of harming a person to his own body, which is called self-harm. Apparently, none of the jurists have doubted the forbiddingness of harming the oneself that leads to the destruction of the self or the amputation of a body part; However, damages less than death and amputation have been disputed and most jurists have considered it impermissibility and others have considered it permissible. Those who say about forbiddingness have provided various proofs for it, but none of them cited the proofs of forbiddingness of squander and waste.
This article answers this question with descriptive analytical method and library information: Is it possible to prove the forbiddingness of self-harm to a lesser amount than suicide and organ amputation by referring to the proofs of the forbiddingness of squander and waste? That is, are the proofs that indicate the forbiddingness of squander and wastage also applicable in the issue of self-harm or not? The findings of this research show that different methods can be imagined to invoke the proofs of forbiddingness of squander and wastage, but the only correct method is to use the method of adjustment of criteria and rational priority, which can state the priority of self-preservation compared to property. Therefore, it is possible to use the proofs of forbiddingness of squander to prove the forbiddingness of self-harm.
This article answers this question with descriptive analytical method and library information: Is it possible to prove the forbiddingness of self-harm to a lesser amount than suicide and organ amputation by referring to the proofs of the forbiddingness of squander and waste? That is, are the proofs that indicate the forbiddingness of squander and wastage also applicable in the issue of self-harm or not? The findings of this research show that different methods can be imagined to invoke the proofs of forbiddingness of squander and wastage, but the only correct method is to use the method of adjustment of criteria and rational priority, which can state the priority of self-preservation compared to property. Therefore, it is possible to use the proofs of forbiddingness of squander to prove the forbiddingness of self-harm.
Keywords
قرآن کریم.
1. ابن اثیر جزرى، مبارک بن محمّد (1367ش)، النهایة فی غریب الحدیث و الاثر، قم: مؤسّسة اسماعیلیان.
2. ابن فارس، احمد بن فارس بن زکریا (1404ق)، معجم مقاییس اللغة، قم: انتشارات دفتر تبلیغات اسلامی.
3. ابن منظور، ابو الفضل، جمال الدین، محمّد بن مکرم (1414ق)، لسان العرب، بیروت: دار الفکر ـ دار صادر.
4. اردبیلی، احمد بن محمّد (1411ق)، مجمع الفائدة والبرهان، قم: موسّسة نشر اسلامی.
5. انصاری(شیخ انصاری)، مرتضى بن محمّد امین (1414ق)، رسائل فقهیة،. قم: کنگره جهانى بزرگداشت شیخ اعظم انصارى.
6. برقى، ابو جعفر، احمد بن محمّد بن خالد (1371ق)، المحاسن، قم: دار الکتب الإسلامیّة.
7. حرّ عاملی، محمّد بن حسن (1409ق)، تفصیل وسائل الشیعة، قم: مؤسّسة آل البیت:.
8. حکیم، سیّد محسن طباطبایى (1416ق)، مستمسک العروة الوثقى، قم: مؤسسة دار التفسیر.
9. حلّی (علامه حلی)، حسن بن یوسف بن مطهّر (1410ق)، ارشاد الأذهان إلی احکام الایمان، قم: دفتر انتشارات اسلامی.
10. حمیرى، عبد الله بن جعفر (1413ق)، قرب الإسناد، قم: مؤسسه آل البیت:.
11. خویی، سیّد ابوالقاسم (1417ق)، القواعد الفقهیة والاجتهاد والتقلید (الهدایة فی الاُصول)، مقرّر: حسن صافی اصفهانی، قم: مؤسّسة صاحب الأمر4.
12. راغب اصفهانی، حسین بن محمّد (1412ق)، مفردات الفاظ القرآن، لبنان ـ سوریه: دار العلم ـ دار الشامیّة.
13. سبحانی، جعفر (1415ق)، الرسائل الاربع، قم: مؤسّسة امام صادق7.
14. سند، محمّد (1424ق)، الشعائر الحسینیّة، قم: دار الغدیر.
16. شیرازى، سید محمد حسینى (1425ق)، المال، أخذاً وعطاءً وصرفاً، بیروت: دار العلوم.
17. ابن بابویه (شیخ صدوق)، محمّد بن علی (1413ق)، کتاب من لا یحضره الفقیه، قم: دفتر انتشارات اسلامی.
18. طبرسی، فضل بن حسن (1408ق)، مجمع البیان، بیروت: دار المعرفة.
19. طریحى، فخر الدین (1416ق)، مجمع البحرین، تهران: کتابفروشى مرتضوى.
20. فراهیدی، خلیل بن احمد (1410ق)، کتاب العین، قم: نشر هجرت.
21. فیّومى، احمد بن محمّد مقرى (بیتا)، المصباح المنیر، قم: منشورات دار الرضی.
22. کلینی، محمّد بن یعقوب (1407)، الکافی، تهران: دار الکتب الاسلامیّة.
23. مراغى، سیّد میر عبد الفتّاح بن على حسینى (1417ق)، العناوین الفقهیة، قم: دفتر انتشارات اسلامى.
24. نراقى، مولى احمد بن محمد مهدى (1417ق)، عوائد الأیام فی بیان قواعد الأحکام، قم: انتشارات دفتر تبلیغات اسلامى.
25. واسطى زبیدى، سید محمد مرتضى حسینى(1414ق)، تاج العروس من جواهر القاموس، بیروت: دار الفکر.
