A Jurisprudential Analysis of Attributing Death to Law Enforcement Officers Based on the Narrations on Night-Time Summons

Document Type : Original Article

Authors
Mostafa Akhondi 1
seyed hadi siadat 2
sadegh satari dastenaei 3
1 دانش پژوه مرکز هدایت علمی تربیتی مدرسه ولی عصر (عج) تحت اشراف آیت الله آملی لاریجانی
2 Professor at the Higher Levels of Qom Seminary, Qom, Iran; sh.siadat2@gmail.com.
3 Researcher, Center for Scientific and Educational Guidance, Vali-Asr School, Qom, Iran; hadihadi5675@gmail.com.
Abstract
This study examines the attribution of a suspect’s death to law enforcement officers in light of the narrations on night-time summons from the perspective of Imami jurisprudence. The importance of this issue lies in determining the extent of the responsibility of law enforcement officials for potential harm to suspects, particularly in cases leading to death. Using a descriptive–analytical method and library research, the study proceeds in three stages: assessing the authenticity of the narrations, examining the scope of their indication, and determining their applicability to law enforcement officers. The findings show that at least one of the two narrations discussed in this regard is authentic. An examination of the scope of these narrations indicates that the night-time nature of the summons is a necessary condition for establishing the inviter’s liability. Furthermore, Article 513 of the 2013 Islamic Penal Code, by adding the phrase “under suspicious circumstances,” lacks sufficient precision, whereas Article 338 of the 1996 Islamic Penal Code is more consistent with the purport of the narrations. Finally, an analysis of the applicability of these narrations to law enforcement officers shows that potential obstacles—such as
the legal obligation of the officer or the necessity of the offender’s presence before the judicial authority—do not preclude the narrations’ applicability. However, in cases where the officer acts in full compliance with his legal duties, his obligation to pay blood money may be waived, though the attribution of death to him nonetheless remains.
Keywords
night-time summons
death of the accused
law enforcement officer
legal duty
Islamic Penal Code
Subjects
آقابابایی بنی، اسماعیل (1392، زمستان). دعوت شبانه و مسئولیت کیفری دعوت‌کننده. نشریه فقه، ۲۰ (۴)، ۲۳-۴۲.
2. ابن بابویه، محمد بن علی (شیخ صدوق) (1363ش). من لایحضره الفقیه. قم: جامعه مدرسین حوزه علمیه قم مؤسسه نشر اسلامی.
3. ابن غضائری، (بی‌تا). الرجال ابن غضائری. قم: مؤسسه علمی فرهنگی دارالحدیث.
4. ابن فهد حلی، احمد بن محمد (1407ق). المهذب البارع فی شرح المختصر النافع. قم: جماعة المدرسین فی الحوزة العلمیة بقم. مؤسسة النشر الإسلامی.
5. تبریزی، جواد (1427ق). تنقیح مبانی الأحکام. قم: دار الصدیقة الشهیدة3.
6. جعفر بن حسن (محقق حلی) (1408ق). شرائع الإسلام فی مسائل الحلال و الحرام. قم: اسماعیلیان.
7. ـــــــــ (1412ق). النهایة و نکتها. قم: جماعة المدرسین فی الحوزة العلمیة بقم. مؤسسة النشر الإسلامی.
8. حسن بن یوسف (علامه حلی) (1374ش). مختلف الشیعة فی احکام الشریعة. قم: جامعه مدرسین حوزه علمیه قم مؤسسه نشر اسلامی.
9. ـــــــــ (1402ق). رجال العلامة حلی. (بحرالعلوم، محمدصادق، مصحح)، قم: الشریف الرضی.
10. ــــــــ (1410ق). إرشاد الأذهان إلی أحکام الإیمان. قم: جامعه مدرسین حوزه علمیه قم مؤسسه نشر اسلامی.
11. ــــــــ (1413ق). قواعد الأحکام. قم: جامعه مدرسین حوزه علمیه قم مؤسسه نشر اسلامی.
12. حسینی عاملی، محمدجواد بن محمد (بی‌تا). مفتاح الکرامة فی شرح قواعد العلامة. بیروت: دار الاحیاء التراث العربی.
13. خمینی، سید روح‌الله (1383ش). ترجمه تحریر الوسیلة. قم: جامعه مدرسین حوزه علمیه قم. دفتر انتشارات اسلامی.
14. خویی، سید ابوالقاسم (1372ش). معجم رجال الحدیث و تفصیل طبقات الرواة. بی‌جا، بی‌نا.
15. ـــــــــ (1418ق). موسوعه الامام الخوئی. قم: مؤسسة احیاء آثار الامام الخوئی.
16. زید بن علی (شهید ثانی) (بی‌تا). الروضة البهیة فی شرح اللمعة الدمشقیة. بی‌تا، بی‌تا.
17. سبحانی تبریزی، جعفر (1389ش). استفتائات (سبحانی). قم: مؤسسة الإمام الصادق7 .
18. شوشتری، محمدتقی (1410ق). قاموس الرجال. قم: جامعه مدرسین حوزه علمیه قم مؤسسه نشر اسلامی.
19. طوسی، محمد بن حسن(شیخ طوسی) (1365ش). تهذیب الاحکام. تهران: دارالکتاب الاسلامیه.
20. ــــــــ (1387ق). المبسوط فی الفقه الامامیه. تهران: المکتبة المرتضویة لإحیاء الآثار الجعفریة.
21. ــــــــــ (1400ق). النهایة فی مجرد الفقه و الفتاوی. بیروت، دارالکتاب العربی.
22. ـــــــــ (1427ق). رجال الطوسی. قم: جامعه مدرسین حوزه علمیه قم مؤسسه نشر اسلامی.
23. عاملی، محمد بن مکی (شهید اول) (1430ق). موسوعة الشهید الأول. قم: پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی مرکز احیای آثار اسلامی.
24. فاضل هندی، محمد بن حسن (کاشف اللثام) (1416ق). کشف اللثام عن قواعد الأحکام. قم: جماعة المدرسین فی الحوزة العلمیة بقم. مؤسسة النشر الإسلامی.
25. کاشف‌الغطاء، جعفر بن خضر (1422ق). أنوار الفقاهة. نجف اشرف: مؤسسة کاشف‌الغطاء العامة.
26. ــــــــــ (1432ق). القواعد الستة عشر. نجف اشرف: مؤسسة کاشف‌الغطاء العامة.
27. کشی، محمد بن عمر (1404ق). اختیار معرفة الرجال. قم: مؤسسة آل‌البیت: لإحیاء التراث.
28. کلینی، محمد بن یعقوب (1387ش). الکافی. قم: مؤسسه علمی فرهنگی دارالحدیث.
29. مامقانی، عبدالله (1411). مقباس الهدایة فی علم الدرایة. قم: مؤسسة آل‌البیت.
30. محمد بن احمد (ابن ادریس) (1387ش). موسوعة ابن ادریس الحلی. قم: دلیل ما.
31. محمدحسن بن باقر (صاحب جواهر) (بی‌تا). جواهر الکلام. بیروت: دار الاحیاء التراث العربی.
32. مدنی کاشانی، رضا (1413ق). کتاب الدیات. قم: جماعة المدرسین فی الحوزة العلمیة بقم. مؤسسة النشر الإسلامی.
33. مفید، محمد بن محمد (شیخ مفید) (1410ق). المقنعه. قم: جماعة المدرسین فی الحوزة العلمیة بقم. مؤسسة النشر الإسلامی.
34. مقداد بن عبدالله (فاضل مقداد) (1404ق). التنقیح الرائع لمختصر الشرایع. قم: مکتبة آیةالله العظمی المرعشی النجفی.
35. موسوی سبزواری، عبدالاعلی (1413ق). مهذب الاحکام فی بیان الحلال و الحرام. قم: السید عبد الاعلی السبزواری.
36. نجاشی، احمد بن علی (1365ش). رجال النجاشی. قم: جامعه مدرسین حوزه علمیه قم مؤسسه نشر اسلامی.
37. پایگاه اطلاع‌رسانی کتاب نیوز (جست‌وجو برای: سروش محلاتی، قتل)، تاریخ دستیابی: 15 شهریور 1403؛ ketabnews.com/fa/news/18155.
38. پایگاه اینترنتی مدرسه فقاهت (جست‌وجو برای: سبحانی، مخرج لیل)، تاریخ دستیابی: 20 دی http://eshia.ir/Feqh/Archive/text/sobhani/feqh/90/910220