Necessity of Being Specialist for a Doctor from the Point of View of Jurisprudence with a Critical Approach to the Point of View of Ṣāḥeb Jawāher (r.a).
Document Type : Original Article
Author
Medical jurisprudence scholar at the Jurisprudential Center of the Holy Imams (peace be upon them), Qom, Iran.
Abstract
Sāheb Jawāher (r.a) regarding the "commandment" of treatment, based on the forms of the "therapist", formed three categories: "specialization", "non-specialization" and "reliance on normal experiences in treatment" and based on some traditions, he has deemed the later form permissible. Considering the importance of the issue and preparing the ground of misuse of this point of view, the present article evaluated it with the analytical descriptive method and the library information collection and showed that such treatment is an example of risk taking, the first rule of Sharia and rationality, on the forbiddingness and ugliness of taking risks.
Due to the weakness of the document or the incompleteness of the proofs' indication, his documentation cannot bring the issue out of the rule; In addition, according to numerous evidences, specialization in medicine is necessary. Therefore, the opinion of the Ṣāḥeb Jawāher (r.a) is not acceptable, at least the absoluteness of his words cannot be validated and any treatment and medicine with simple experience cannot be prescribed. This research considered his claim specific to the past period and with current medical achievements, it came to the conclusion that self-medication with high-risk treatments or harmful chemical drugs is absolutely not allowed today; In serious diseases, it is not allowed to be limited to home remedies and superficial drugs, but one should act based on modern medical knowledge. However, in non-serious diseases, there is no problem with traditional treatments and harmless herbal medicines, and the later case can be an example of the claim of sāheb Jawāher (r.a)
Due to the weakness of the document or the incompleteness of the proofs' indication, his documentation cannot bring the issue out of the rule; In addition, according to numerous evidences, specialization in medicine is necessary. Therefore, the opinion of the Ṣāḥeb Jawāher (r.a) is not acceptable, at least the absoluteness of his words cannot be validated and any treatment and medicine with simple experience cannot be prescribed. This research considered his claim specific to the past period and with current medical achievements, it came to the conclusion that self-medication with high-risk treatments or harmful chemical drugs is absolutely not allowed today; In serious diseases, it is not allowed to be limited to home remedies and superficial drugs, but one should act based on modern medical knowledge. However, in non-serious diseases, there is no problem with traditional treatments and harmless herbal medicines, and the later case can be an example of the claim of sāheb Jawāher (r.a)
Keywords
قرآن کریم.
1. آلوسی، محمود بن عبدالله(1415ق)، روح المعانی فی تفسیر القرآن العظیم والسبع المثانی. (علی، عبدالبارى عطیه، محقّق و مصحح)، بیروت: دار الکتب العلمیة.
2. ابن بابویه(شیخ صدوق)، محمد بن علی(1413ق)، من لا یحضره الفقیه. (علیاکبر غفاری، محقق و مصحح)، قم: دفتر انتشارات اسلامی.
3. ابن قولویه، جعفر بن محمد(1356ش)، کامل الزیارات، (عبدالحسین امینی، محقق و مصحح)، نجف: دار المرتضویة.
4. بلاغی، محمدجواد (بیتا)، آلاء الرحمن فی تفسیر القرآن. قم: وجدانی.
5. جوهری، اسماعیل بن حماد(1376ق)، الصحاح، (احمد عبد الغفور عطار، محقق)، بیروت: دار العلم للملایین.
6. حرّ عاملی، محمد بن حسن (1409ق). تفصیل وسائل الشیعة إلی تحصیل مسائل الشریعة، قم: مؤسسة آل البیت:.
7. حلّی (ابن ادریس)، محمد بن منصور (1410ق)، السرائر الحاوی لتحریر الفتاوی، قم: دفتر انتشارات اسلامی.
8. حلّی (علامه حلی)، حسن بن یوسف بن مطهر اسدی (1420ق)، تحریر الأحکام الشرعیة على مذهب الإمامیة، (ابراهیم بهادری، محقق)، قم: مؤسسه امام صادق7.
9. ـــــــــــــــــــــــــ (1414ق)، تذکرة الفقهاء، قم: مؤسسه آل البیت:.
10. ــــــــــــــــــــــــ (1413ق)، قواعد الأحکام فی معرفة الحلال و الحرام، قم: دفتر انتشارات اسلامی.
11. ـــــــــــــــــــــــ (1419ق)، نهایة الإحکام فی معرفة الأحکام، قم: مؤسسه آل البیت:.
12. حلّی(محقق حلّی)، نجم الدین جعفر بن حسن(1408ق)، شرائع الإسلام فی مسائل الحلال و الحرام، (عبد الحسین محمد علی بقال، محقق)، قم: مؤسسه اسماعیلیان.
13. خویی، سید ابو القاسم موسوی (بیتا)، معجم رجال الحدیث و تفصیل طبقات الرجال، بیجا.
14. طبرسی، فضل بن حسن(1372ش)، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، (هاشم رسولی محلاتی و فضلالله یزدی طباطبایی، مصحح)، تهران: ناصر خسرو.
15. طباطبایی، محمدحسین(1390ق)، المیزان فی تفسیر القرآن، بیروت: مؤسسة الأعلمی للمطبوعات.
16. طوسی(شیخ طوسی)، محمد بن حسن(1400ق)، النهایة فی مجرد الفقه و الفتاوى، بیروت: دار الکتاب العربی.
17. _______________ (1373ش)، رجال الطوسی، (جواد قیومی اصفهانی، محقق)، قم: مؤسسة النشر الاسلامی.
18. عاملی (شهید اول)، محمد بن مکی(1417ق)، الدروس الشرعیة فی فقه الإمامیة، قم: دفتر انتشارات اسلامی.
19. فخر رازی، محمد بن عمر(1420ق)، التفسیر الکبیر (مفاتیح الغیب)، بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
20. قندهاری، محمد آصف محسنی(1424ق)، الفقه و مسائل طبیة، قم: دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم.
21. کراجکی، محمد بن علی(1410ق)، کنز الفوائد، (عبدالله نعمة، محقق)، قم: دار الذخائر.
22. کلینی(شیخ کلینی)، محمد بن یعقوب بن اسحاق(1407ق)، الکافی، (علی اکبر غفاری و محمد آخوندی، محقق و مصحح)، تهران: دار الکتب الإسلامیة.
23. مازندرانی، محمد صالح بن احمد(1382ق)، شرح الکافی ـ الأصول و الروضة، (ابوالحسن شعرانی، مصحح)، تهران: المکتبة الإسلامیة.
24. موسوى سبزوارى، عبدالاعلی(1409ق)، مواهب الرحمن فی تفسیر القرآن، بیروت: موسسة اهل البیت:.
25. نجاشی، احمد بن علی(1365ش)، رجال النجاشی، قم: مؤسسة النشر الاسلامی.
26. نجفی(صاحب جواهر)، محمدحسن(1404ق)، جواهر الکلام فی شرح شرائع الإسلام، (علی آخوندی و عباس قوچانی، مصحح)، بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
